Strzelanie nago i walka z psem: 5 najbardziej niezwykłych pojedynków w historii
Miscellanea / / September 02, 2022
Walka o własny honor przeradzała się czasem w kompletną farsę.
1. Strzelanie nago
- Broń: jednostrzałowe pistolety pojedynkowe.
- Boki: Sir Humphrey Howarth kontra Sir Henry Barry, 8. hrabia Barrymore.
Ta historia miała miejsce pod koniec lipca 1806 roku. Pewnego wieczoru w mieście Brighton panowie Humphrey Howarth i Henry Barry przyszłoJ. Landale. Ostatni pojedynek: prawdziwa historia śmierci i honoru po wyścigu do hotelu Castle, aby napić się whisky i zagrać w wista, tradycyjną angielską grę karcianą. Jeden z nich był posłem do parlamentu Evesham, drugi był ósmym hrabią Barrymore.
W ogóle panowie upijali się kartami, kłócili się, walczyli, a hrabia wyzwał rozejm na pojedynek.
Następnego ranka – który nadszedł zaledwie 4 godziny później, więc nikt nie zdążył wytrzeźwieć – panowie spotkali się na torze wyścigowym w Brighton z sekundantami i bronią. 36-letni hrabia Barrymore zdjął płaszcz i kamizelkę, wziął pistolet i stanął na drugim końcu.
Jego przeciwnik, który był otyłym starszym mężczyzną, nie ograniczył się do kamizelki i rozebrał się całkowicie. Zaskoczone sekundy i widzowie zaczęli go pytać, co to znaczy.
Howarth odpowiedział, że służył jako chirurg polowy w armii Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Mówi, że musiał radzić sobie zS. Rogers, W. Maltby. Wspomnienia rozmowy przy stole Samuela Rogersa z wieloma ranami postrzałowymi. I wiedział, że często śmierć jest skutkiem infekcji, która dostała się do rany wraz z fragmentami odzieży. Dlatego parlamentarzysta postanowił grać bezpiecznie.
Tłum zachichotał na widok otyłego starca bez spodni, ale był niewzruszony. Kiedy zabrzmiał rozkaz sekundantów, Humphrey „Naga broń” Howarth zastrzelił hrabiego Barrymore. To prawda, ponieważ był pijany, kula wpadła do mleka.
Hrabia, w milczeniu obserwując całą tę farsę, podniósł pistolet i strzelił w powietrze. Następnie powiedział, że to po prostu śmieszne, żeby dżentelmen zabił nagiego staruszka, a ponieważ pojedynek się odbył, jego honor i tak został usatysfakcjonowany. I wyszedł.
2. pojedynek bilardowy
- Broń: kule bilardowe z kości słoniowej.
- Boki: Monsieur Lenfant i Monsieur Melfant.
4 września 1843 r. we francuskiej wiosce Maisonfort bawiło się dwóch młodych dżentelmenów o imionach Lenfant i Melfant. bilard w miłym towarzystwie iz dużą ilością mocnych trunków. Najwyraźniej te ostatnie były powodem, dla którego jeden oskarżał drugiego o nieuczciwą grę. Słowo po słowie i mężczyźni zdecydowanyb. C. Trumana. Pole Honoru stocz pojedynek na śmierć i życie, a bez zwłoki do rana.
W rzeczywistości wieczorem po wypiciu w ciele jest znacznie więcej odwagi niż rano, kiedy przychodzi kac.
Właściciele domu ofiarowali śmiałkom broń, ale postanowili walczyć w bardziej oryginalny sposób - rzucając w siebie kulami bilardowymi. Wyszliśmy do ogrodu, zmierzyliśmy 12 kroków i przygotowaliśmy się do rzutu. Melfant był pierwszym, który rzucił piłkę. Ten, który krzyczy „Zabiję cię jednym rzutem!” rzucił ciężki pocisk z kości słoniowej w głowę wroga, upadł i zginął nie odzyskując przytomności. Takie są rzeczy.
To prawda, że zwycięstwo nie przyniosło Melfantowi wiele radości. Ponieważ pojedynki zostały zakazane we Francji przez Ludwika XIV w drugiej połowie XVII wieku, celny bilardzista został aresztowany i postawiony przed sądem. W końcu on wszedłb. C. Trumana. Pole Honoru do więzienia.
3. Test na psa
- Broń: drewniana pałka i tarcza po stronie broniącej, szczęki po stronie wymagającej.
- Boki: Kawaler Richard de Maker i pies, który w historii pozostał bezimienny.
W XIV wieku we Francji na dworze Karola V serwowaneMI. Piechur. XIX wiek dwóch rycerzy - Aubrey de Mondidier i Richard de Maker. Pierwszy odniósł większe sukcesy w karierze kawalera i wzbudził zazdrość drugiego. Raz poszli razem na polowanie, ale Richard wrócił sam.
O zaginionym towarzyszu spokojnie odpowiedział coś w duchu: „Nie widziałem tego, nie wiem! Nie mały, wróci.
Przyjaciel Mondidiera, Chevalier Ardillier, poszedł do lasu z psem swojego zaginionego towarzysza, a pies nagle poszedł na czyjś trop. Mężczyzna poszedł za nią i znalazł zwłoki Aubreya w jakimś rowie w samym zaroślach.
Bo w średniowieczu DNA- nie pomyślano jeszcze o ekspertyzach i pobraniu odcisków palców, nie byłoby możliwe bezpośrednie oskarżenie de Makera o morderstwo. Ale stało się nieoczekiwane: na pogrzebie sir Aubreya jego pies nagle ze złością szczeknął na Richarda i prawie go zaatakował. A Ardillier skorzystał z okazji, by oskarżyć go o morderstwo na oczach Karola V.
Może ci się wydawać dziwne, że szczekanie psa przyszłoby komukolwiek do głowy, aby uznać je za coś wartego uwagi. Ale w średniowieczu wierzono, że zwierzęta mogą być świadkami zbrodni, a nawet oskarżonymi, więc sądy z ich udziałem nie były rzadkością. I faktycznie, jeśli słuch szczurów to… wezwania do sądu i przydzielono im prawników, wtedy zeznania psa były jeszcze bardziej warte uwagi.
Król postanowił jednak przeprowadzić kolejny szach i ustawił w szeregu dwustu swoich rycerzy, w tym de Makera. A kiedy przyprowadzono do nich psa, natychmiast warknął na podejrzanego.
Jeden problem: zrozumiały dowódMI. Piechur. XIX wiek Pies nie mógł przedstawić udziału de Makera w morderstwie, ponieważ nie mówił w pełni po francusku. Dlatego Jego Wysokość Karol V rozwiązał problem w najprostszy sposób – zadeklarował potrzebę próbylub sąd Boży. I kazał de Makerowi wejść w pojedynek z psem - powiadają, kto wygra ma rację.
Nie był zachwycony perspektywą walki z psem wielkości cielęcia, ale nie mógł odmówić. A 8 października 1371 rozpoczął się pojedynek. Pies był uzbrojony w zęby, Chevalier Richard KlubJ. Landale. Ostatni pojedynek: prawdziwa historia śmierci i honoru i drewniana tarcza. Ta broń mu nie pomogła, a pies go powalił i zaczął się miotać.
Wtedy de Maker, aby nie został zagryziony na śmierć, wykrzyknął wyznanie w zamordowaniu de Mondidiera. Pies został odciągnięty, uznając jego oskarżenia za słuszne, a Chevalier Richard został stracony przez powieszenie. Ta historia została uchwycona na witrażu kościoła w mieście Montargis, skąd pochodził zamordowany. Dalszy los psa nie jest jednak znany.
4. Pojedynek trwający 19 lat
- Broń: pistolety, miecze, szable, rapiery i włócznie.
- Boki: Generał dywizji Francois Louis Fournier-Sarlovez, hrabia i generał dywizji Pierre Dupont de l'Etang.
W historii naszej od dawna cierpiącej planety toczyły się nie tylko wojny stuletnie, ale także pojedynki dziewiętnastoletnie. I nie chodzi o wiek uczestników, ale o czas trwania walki.
miał Napoleon Bonaparte dwa ogólnyJ. Delpech La Borie. Le General Fournier-Sarloveze: le plus mauvais sujet de Napoleon — François Fournier-Sarlovez i Pierre Dupont de l'Etang. A pierwszy był po prostu najdzikszym tyranem. Toczył pojedynki z każdym, kogo widział, i był uważany za właściciela „najgorszej postaci w całej Wielkiej Armii”.
Aż pewnego dnia generał Dupont przybył do Fourniera, aby wręczyć mu paczkę z rozkazami przełożonych. Historia milczy o tym, co tam było napisane, ale mężczyzna wpadł w nieopisaną wściekłość i wyzwał posłańca na pojedynek.
Możliwe, że Dupont w ogóle nie prowadził biznesu, ale honor oficera zmusił go do przyjęcia wyzwania. Panowie generałowie zaczęli strzelać, a Fournier został ranny. Ale nie chciał zaakceptować swojej porażki. Zaaranżowali nowy pojedynek – tym razem Dupont został ranny, ale jego przeciwnik wciąż był niezadowolony i nie uważał wyniku bitwy za uczciwe zwycięstwo.
Krótko mówiąc, pojedynkowicze zawarli pakt: walczyć za każdym razem, gdy znajdują się w promieniu 100 mil od siebie. Rezygnacje nie są akceptowane.
Od 1794 do 1813 ci łobuzy trzymanyD. Kowal. Księga danych Greenhill Wojen Napoleońskich od 27 do 30 walk (liczby się różnią), walcząc na miecze, pistolety, szable, rapiery i włócznie. Walki toczyły się nie tylko pieszo, ale także konno.
Wydaje się mało prawdopodobne, aby dwóch zawodowych żołnierzy nie mogło się zabić tak długo. Być może jednak poświęcili więcej uwagi procesowi niż wynikowi. W końcu mężczyźni nawet trochę się zaprzyjaźnili i często jedli razem obiad przed walką.
Wreszcie w 1813 r. Dupont zranił Fourniera w szyję podczas kolejnej nieprzewidzianej bitwy w dniu dzisiejszym mieczei ledwo wyzdrowiał. Zwycięzca zdeklarowanyJ. Delpech La Borie. Le General Fournier-Sarloveze: le plus mauvais sujet de Napoleon przeciwnik, że jest zmęczony walką cały czas, zamierza się ożenić i wreszcie żyć w pokoju. Dlatego chce prosić Fourniera o przebaczenie wyrządzonych mu wykroczeń – jednak nikt tak naprawdę nie pamiętał, czym one w rzeczywistości są – i powstrzymać wrogość.
Fournier był oburzony i zażądał ostatecznego pojedynku na pistolety, aby na pewno zdecydować, który z nich przeżyje, a kto zginie na honorowym polu. Dupont musiał się zgodzić.
Znowu zaczęli strzelać. Fournier spieszył się i zrobił strzał na dużą odległość, dlatego chybił. Dupont, którego broń wciąż była naładowana, wezwał wroga do najbliższej bariery i zbliżyli się do siebie na minimalny dozwolony dystans.
Wtedy Dupont powiedział, że nie chce zastrzelić Fourniera i zażądał zerwania głupiego kontraktu w pojedynkach. Wściekły, ale przegrany generał w końcu ustąpił i dziewiętnastoletnia konfrontacja zakończyła się pokojem.
5. Pojedynek w powozie
- Broń: rapiery, sztylety i zęby.
- Boki: Pułkownik Barbier-Dufay i kapitan Raoul de Vere.
Jak widać, mimo że Napoleon surowo zabronił pojedynków, Francuzi nie byli głupi w walce. Kolejny ciekawy pojedynekb. C. Trumana. Pole Honoru, która miała miejsce w tym czasie - bitwa między pułkownikiem Barbier-Dufay a kapitanem Raoulem de Vere.
Kapitan szydził z kokardy i wstążek pułkownika – mówią, że wygląda zbyt elegancko, nie według statutu. Wściekły Barbier-Dufay wezwał go do rozliczenia i zażądał walcz z nim teraz, na Place Carruzel w Paryżu, gdzie w rzeczywistości doszło do kłótni.
Zaczęli walczyć na miecze. Ale kapitan, chociaż był młodszy i silniejszy od pułkownika, okazało się byćb. C. Trumana. Pole Honoru niezwykle przeciętny szermierz. Faktem jest, że w armii Napoleona walczył w nowoczesny sposób: stali w szeregach, strzelali z muszkietów, przeładowywali, strzelali ponownie. Potem - atak bagnetem. Kto przeżył - przywróć system, na pozycję, powtórz.
Aby dźgnąć wroga bagnetem, nie była wymagana znajomość subtelnych technik. Pułkownik natomiast należał, jak mówią, do starej szkoły i znakomicie władał ciężkim rapierem.
Barbier-Dufay wytrącił broń de Vere'owi z rąk i dźgnął go raz, drugi, trzeci, czwarty. Ale ani jeden, ani drugi pretendent nie zgodzili się przyznać, że był zadowolony.
Minął ich powóz konny, a dzielni wojownicy postanowili inaczej załatwić sprawę.
Na ogół wynajęli tego dorożkarza i wsiedli do powozu, wiążąc razem lewe ręce, żeby nie skrócić dystansu. Każdy był uzbrojonyb. C. Trumana. Pole Honoru sztylet.
Powóz ruszył i zatoczył dwa koła wokół placu Carruzel. Kiedy się zatrzymała, gapie, którzy oglądali rozgrywkę, otworzyli drzwi i odkryli, że de Vere został zadźgany w kącie, a nad nim, zgarbiony, siedział ranny Barbier-Dufay.
Pułkownik przeżył rywala tylko o jeden dzień, ponieważ otrzymał wiele ran kłutych, a dodatkowo został pogryziony. Umiera dumnie zdeklarowanyb. C. Trumana. Pole Honoru do jego towarzyszy zgromadzonych wokół łoża śmierci: „Przynajmniej, monsiniorowie, przyznacie mi uznanie, przyznając, że pokonałem go w pojedynku na uczciwych warunkach!”
Przeczytaj także🧐
- 9 faktów historycznych, które brzmią szalenie
- 10 faktów o Joannie d'Arc, których możesz nie znać
- 10 mitów o walce na miecze, których nauczyliśmy się z filmów i programów telewizyjnych